บทเรียนจากความทรงจำ

เล่าเรื่องพระเยซูเจ้ากับชาวบึงกาฬ

                บทเรียนที่ผมยังคงจดจำได้ จนมาถึงทุกวันนี้ คือในบรรยากาศของค่ายคำสอนที่จัดขึ้นที่วัดพระเยซูเจ้าชาวนาซาเร็ธ ณ จังหวัดบึงกาฬเมื่อ 3 ปีที่แล้ว เป็นการจัดค่ายที่รวมสองวัฒนธรรมทางความเชื่อ 2 ชาติรวมเข้าด้วยกัน คือเด็กคำสอนที่เป็นชาวไทย และนักเรียนคำสอนที่เป็นชาวลาว

                ในการจัดค่ายนั้น มีอะไรที่เป็นบทเรียนมากมายที่น่าจดจำและเป็นบทเรียนที่น่าเป็นประโยชน์ต่อชีวิตของผมในปัจจุบันเป็นอย่างมาก อย่างเช่นเรื่องของการใช้ภาษา มีบ้างบางครั้งที่ใช้ไม่ค่อยถูก มีการเข้าใจกันผิดบ้าง สิ่งนี้ทำให้ผมต้องพยายามตนเองเป็นอย่างมากในการเรียนรู้เกี่ยวกับภาษาไทย ให้จึงทำให้ผมอยากที่จะเรียนภาษาไทยให้มากขึ้นเพื่อพัฒนาตนเองทั้งในเรื่องการอ่าน การเขียน และการพูด มาวันนี้จากบทเรียนครั้งนั้น ผมสามารถเขียน พูด อ่าน ภาษาไทยได้อย่างดีขึ้นแล้วในระดับหนึ่ง บทเรียนที่สอง คือการสอนคำสอน เมื่อผมต้องสอนในสิ่งที่ผมไม่รู้แล้จะสอนอย่างไรกัน เมื่อนักเรียนคำสอนถามแล้วเราตอบไม่ได้ จะทำอย่างไร จากบทเรียนนี้ผมได้เรียนรู้ว่า ผมจะต้องเรียนรู้ให้มากขึ้นเกี่ยวกับเนื้อหาคำสอน ณ ปัจจุบันนี้เมื่อผมมีเวลาว่างจากการเรียนผมก็พยายามเรียนรู้ด้วยตนเองโดยการอ่านหนังสือเกี่ยวกับคำสอนของพระศาสนจักร คำสอนของพระเยซูเจ้า เรื่องศีลศักดิ์สิทธิ์ ผมว่าจากประสบการในวันนั้นในค่ายคำสอนทำให้ผมได้มีวันนนี้ที่อยากเรียนรู้เกี่ยวกับพระมากขึ้น

                สำหรับผมแล้วค่ายคำสอนที่เกิดขึ้นนั้นเป็นความทรงจำที่ผมยังคงจดจำได้จนถึงทุกวันนี้ เพราะเป็นช่วงเวลาที่ได้เรียนรู้อะไรมากมายที่เกืดขึ้นในค่าย ได้เห็นแบบอย่างของการทำหน้าพระสงฆ์ นักบวช ครูคำสอนที่ดี ได้เห็นการทำงานรวมกันอย่างดีของบุคคลากรในพระศาสนจักรhttp://philosophywithvaphet.blogspot.com/2013/06/blog-post_22.html